Wariograf – czym jest?

Wariograf inaczej nazywany jest „poligrafem Keelera”. Jest to urządzenie służące do „badania podświadomości”. To wszystko brzmi bardzo tajemniczo, a chodzi to po prostu o znany wszystkim wykrywacz kłamstw.

Urządzenie to sprawdza zmiany pulsu, ciśnienia krwi oraz oddychania. Działanie wariografu i przeświadczenie o jego skuteczności, opiera się na twierdzeniu, że podczas kłamstwa zmienia się fizjologia człowieka.

Badanie wykrywaczem kłamstw ma wielu przeciwników, którzy bardzo sceptycznie podchodzą do działania tej aparatury, ale także wielu zwolenników, według których wariograf jest najlepszym sposobem zweryfikowania czyjejś prawdomówności.

Przeciwnicy twierdzą, że całe badanie jest sytuacją na tyle stresową i odbiegającą od normalnej formy rozmowy, że nie ma mowy o poprawnych odczytach, które mogłyby coś sugerować, a już tym bardziej o czymś przeświadczyć.

Okazało się, że badania na wykrywaczu kłamstw prowadzono również podczas rozmów kwalifikacyjnych, zadając żenujące i bardzo osobiste pytania, co jest już poważną ingerencją w życie osobiste osoby podawanej badaniu.

Mimo takiego nadużycia, trzeba powiedzieć że korzystanie w wariografu jest bardzo ograniczone, tym bardziej, że aby je przeprowadzić należy mieć zgodę osoby, która ma zostać badana. Prócz tego osoba, która zgodziła się na badanie, może je w każdym momencie przerwać lub odmówić odpowiedzi na zadane pytanie, bez konieczności podania przyczyny.

Jednak czy wariograf naprawdę jest urządzeniem, które jest wstanie wykryć kłamstwo? Co do tego nawet naukowcy mają podzielone zdania. Według osób przeprowadzających badanie na wykrywaczu kłamstw, aparat ten nie umożliwia określenia kiedy ktoś kłamie, ale pomaga w wyróżnieniu tematów, które wywołują u badanego silne emocje. Jednak przecież nie tylko kłamstwo wywołuje u człowieka emocje.

W dzisiejszych czasach badania na wariografie budzą coraz to większe kontrowersje, tym bardziej że przepisy dotyczące tego rodzaju badań są bardzo niedopracowane. 

W jakich okolicznościach możemy zostać zatrzymani?

Zatrzymanie jest krótkotrwałym pozbawieniem wolności. Często

stosowane jest jako sposób na zapobiegawcze lub przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej lub oskarżonego do organu procesowego.

Według Kodeksu postępowania karnego, wyróżnić można trzy grupy zatrzymania.

1. Ujęcie – ujęcie obywatelskie. Jest to istniejące po stronie każdego z obywateli, prawo do zatrzymania osoby w chwili popełnienia przestępstwa lub na chwilę po nim. Zatrzymać przestępcę możemy jednak jedynie wówczas gdy w grę wchodzi ewentualność ukrycia się tej osoby lub gdy nie znamy jej tożsamości. W przepisach jest wzmianka o tym, że osoba która dokonuje ujęcia przestępcy zmuszona jest niezwłocznie przekazać go w ręce policji.
2. Zatrzymanie – zatrzymanie właściwe. Do zatrzymania upoważniona jest tylko i wyłącznie policja. Może ona zatrzymać podejrzanego w następujących przypadkach:

-         policja ma uzasadnione podejrzenie, że właśnie ta osoba popełniła przestępstwo,

-         sprawca chce uciec lub się ukryć aby uniknąć odpowiedzialności,

-         możliwe jest zatarcie śladów, które mogą być kluczowe w śledztwie.

3. Zatrzymanie na żądanie organów procesowych – jeżeli o zatrzymaniu danej osoby zadecyduje sąd lub prokurator.

Każdy kto zostaje zatrzymany przez policję powinien być w pierwszej kolejności poinformowany o powodzie zatrzymania, nawet w sytuacji gdy ten doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Następnie policjant informuje zatrzymanego, jakie prawa mu przysługują. Obowiązkiem funkcjonariusza jest wysłuchanie zatrzymanego oraz sporządzenie protokołu z zatrzymania. Odpis protokołu policjant wręcza osobie zatrzymanej. Protokół powinien zawierać takie informacje jak: dane i sprawowana funkcja policjanta, dokładna data i godzina zajścia oraz przyczyna zatrzymania, wraz z podanym rodzajem popełnionego przestępstwa. 

Pomoc arbitra bankowego

Jeżeli podczas korzystania z usług bankowych natknęliśmy się kiedykolwiek na problemy dotyczące niewłaściwej wypłaty dokonanej za pomocą bankomatu lub złej operacji przeprowadzonej z użyciem karty kredytowej lub płatniczej, w ewentualnym sporze z bankiem możemy szukać wsparcia u arbitra bankowego.

Konsumencki arbitraż bankowy jest niewątpliwie jednym z najszybszych i najtańszych sposobów na wyegzekwowanie swoich roszczeń.

Arbiter bankowy został niejako „powołany do życia” przez Związek Banków Polskich. Jego cechy to niezależność i fakt, iż nie podlega on żadnej instytucji.

Faktem, który może niektórych zadziwić jest to, że z arbitrem bankowym nie można konsultować się podczas osobistego spotkania face to face. Kontakt może być tylko i wyłącznie pocztowy, telefoniczny lub za pomocą poczty e-mail.

Na orzeczenie arbitra możemy czekać do dwóch miesięcy, ale nie dłużej. Jego decyzja jest ostateczna i nie można się od niej odwołać.

Jedyny sposób w jaki moglibyśmy podważyć zdanie arbitra bankowego, jest wejście z nim na drogę sądową.

Jakie informacje powinien zawierać wniosek?

-         dane osobowe składającego wniosek wraz z numerem kontaktowym,

-         oznaczenie banku, z którego usług nie jesteśmy zadowoleni,

-         napisanie czego oczekujemy i uzasadnienie,

-         załączniki, przede wszystkim kopie niezbędnych dokumentów,

-         określenie wartości przedmiotu sporu,

-         dokument będąc potwierdzeniem, że zakończyliśmy postępowanie reklamacyjne lub oświadczenie, że przez trzydzieści dni nie otrzymaliśmy odpowiedzi na oświadczenie.

Jakie są warunki, na których arbiter rozpatruje sprawę?

-         przedmiotem sporu może być suma nie wyższa niż osiem tysięcy złotych,

-         sprawa nie trafiła jeszcze do sądu,

-         roszczenie pochodzi z czasu nie dawniejszego niż 1.07.2001 rok,

-         skarga dotyczy banku, który jest zrzeszony z Związkiem Banków Polskich,

-         skarga nie dotyczy świadczeń, które należą do Skarbu Państwa,

-         skarga jest odpłatna 50zł.

Uprawnienia konsumenta

Podstawowym i najważniejszym prawem konsumenta w kwestii kredytu konsumenckiego jest możliwość zerwania umowy w czasie do trzech dni od jej podpisania. Jeżeli w umowie nie było wzmianki na ten temat (co już jest złamaniem prawa przez kredytodawcę) czas ten wydłuża się do dziesięciu dni. Te dziesięć dni liczy się od momentu kiedy kredytobiorca, został poinformowany o tym, że ma prawo umowę zerwać.

Jeżeli konsument, spłaci kredyt przed ostatecznym terminem spłaty, nie są już naliczane mu odsetki. Z tego tytułu bank nie może żądać żadnych roszczeń od konsumenta. Jest tak jednak tylko, jeżeli kredyt spłacany jest w polskich pieniądzach.

Przy kredytach dewizowych oraz tych o stałym oprocentowaniu, w czasie trwania umowy kredytowania (jeżeli kwota jest wyższa niż pięć tysięcy złotych), wówczas może być pobierana przedmiotowa opłata.

W przypadku gdy instytucja kredytująca nie zamieści w umowie minimum informacji wskazanych w przedmiotowej ustawie traci tym samym prawo do pobierania należnych od konsumenta odsetek. Konsument zobowiązany jest wtedy do zwrócenia kredytu w sposób i w terminie wykazanym w umowie.

Jeżeli w umowie kredytowej nie są zawarte jasne informacje na temat tego, jaki jest termin zwrotu, konsument ma prawo zwrócić kredyt w równych miesięcznych ratach. Kredytodawca natomiast, w przypadku niezamieszczenia takiej informacji w umowie, naraża sam siebie na karę grzywny.

Więcej na temat uprawnień konsumenta znaleźć można w źródle, czyli ustawie z 20 lipca 2001 roku, o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 18 września 2001 r., Nr 100, poz. 1081).

Kredyt konsumencki

Ustawa o kredycie konsumenckim weszła w życie dziewiętnastego września 2002 roku. W wyraźny sposób wpłynęła ona na prawa konsumenta do korzystania z kredytów. Prawa te zostały w znacznej mierze poszerzone. Przepisy zawarte w tej ustawie dotyczą wszystkich przedsiębiorców, którzy udzielają kredytów konsumenckich.

Ustawa ta ma zastosowanie przede wszystkim dla banków, ale także dla innych instytucji które udzielają dofinansowania klientom. Chodzi tu przede wszystkim o pożyczki, kredyty bankowe, sprzedaż ratalną oraz kredyty, które udzielane są przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe.

Przepisy nowej ustawy nie obejmują jednak kredytów mieszkaniowych, kredytów konsumenckich poniżej 500zł lub powyżej 80 000zł, a także tych, których okres spłaty przekracza trzy miesiące.

Poza tym nie obejmuje również kredytów, przy których konsument nie ponosi żadnych kosztów, kredytów z tytułu leasingu i kredytów, które wyniknęły z faktu przesunięcia terminu płatności za usługi komunalne.

Warunki formalne umowy kredytowej

Umowa kredytowa musi być sporządzona na piśmie. Obowiązkowe elementy tej umowy to:

-         dane konsumenta, jego imię, nazwisko, adres zamieszkania, a także dane kredytodawcy,

-         określenie wysokości kredytu,

-         określenie zasad spłaty kredytu i terminów,

-         określenie rodzaju oprocentowania,

-         wyszczególnienie innych opłat związanych z udzieleniem kredytu,

-         podanie rzetelnej informacji na temat całkowitego kosztu kredytu oraz rocznej stopy oprocentowania,

-         określenie skutków przedterminowej spłaty kredytu,

-         informacje o skutkach jakie wywoła nie trzymanie się terminów i nieuregulowanie opłat.

Podczas podpisywanie umowy kredytowej powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na podany w niej całkowity koszt kredytu. 

Jakie są warunki sprzedaży konsumenckiej?

Pierwszego stycznia 2003 roku weszła w życie nowelizacja ustawy z 27 lipca 2002 roku, której treścią były szczegółowe warunki sprzedaży konsumenckiej i zmiany w Kodeksie cywilnym. Głównym powodem tych zmian było dostosowanie polskiego prawa do standardów jakie obowiązują w Unii Europejskiej. Dzięki niej więcej praw zyskali konsumenci, a zdecydowanie ograniczone zostały prawa sprzedawców i dystrybutorów.

Przepisy te jednak nie wpłynęły w żadnym stopniu na dział sprzedaży usług.

Odpowiedzialność sprzedawcy

To sprzedawca odpowiedzialny jest za wszelkie niezgodności towaru z umową. Odpowiedzialność ta jest o wiele większa, niż była przed wprowadzeniem nowej ustawy. Zdarzyć się więc może, że to sprzedawca będzie odpowiedzialny za stan towaru, którego przydatności nie będzie mógł nawet sprawdzić.

Towar, który jest dostępny w sprzedaży musi spełniać następujące wymogi. Konieczne, aby produkt opatrzony był informacją dla konsumenta. Musi być ona klarowna i jasna, koniecznie w języku polskim. Poza tym koniecznie cena, także jednostkowa oraz szczegółowa instukcja obsługi.

Co się tyczy instrukcji, również za wszelkie błędy, które się w niej znajdują odpowiedzialny jest sprzedawca.

Roszczenia konsumenta

Jeżeli konsument stwierdzi, że towar który kupił nie spełnia jasno określonych wymogów, uprawniony jest do tego by:

-         zgłosić żądanie bezpłatnej naprawy bądź wymiany produktu. Jeżeli nie zostanie to spełnione przez sprzedawcę klient może zażądać obniżenia ceny lub odstąpić od umowy.

Konsument chroniony jest domniemaniem, dzięki któremu wszelka niezgodność produktu z umową, przez okres sześciu miesięcy od dokonania zakupu.

Terminy dochodzenia i przedawnienia roszczeń

Sprzedawca jest odpowiedzialny za produkt przez dwa lata od jego sprzedaży. Niezgodność towaru z umową klient musi zgłosić nie później niż na dwa miesiące od dnia zakupu. Sprzedawca ma dwa tygodnie na zareagowanie na twierdzenia konsumenta. Roszczenie konsumenta staje się przedawnione po upływie roku licząc od chwili stwierdzenia niezgodności. Przedawnienie nie może zakończyć się wcześniej niż po upływie dwóch lat od dnia wydania towaru.

Jak wypełnić formularz typu P?

Formularze nowego typu wprowadziły zasadę, według której rubryki dzieli się na te, które wypełniane są bezpośrednio przez strony biorące udział w procesie (oznaczone są one jako pola białe) oraz te, które wypełniane są przez sąd (oznaczone jako pola szare).

Ustawodawcy wprowadzili również całkowity zakaz robienia jakichkolwiek poprawek lub skreśleń na formularzu, nawet jeżeli potwierdzone są podpisem. Podobnie jest z użyciem korektorów.

Rubryka 1. – Wartość przedmiotu sporu

W tej rubryce należy określić sumę (w PLN), która stanowi żądanie pozwu. Nie należy zapominać o tym, że w wartość przedmiotu sporu nie są wliczane odsetki, pożyczki, ani żadne inne koszty, które poniosła osoba składająca pozew.

Jeden pozew to jedno roszczenie.

Jeżeli roszczenia powtarzają się co jakiś czas, jak na przykład w wypadku roszczeń za czynsz, wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok.

Rubryki 3.11-4.6 – Wskazanie stron, czyli powoda, pozwanego i pełnomocnika

W rubryce tej należy wpisać dane osobowe wszystkich stron. Jeżeli jedną ze stron jest organizacja lub firma, należy wpisać jej pełną nazwę.\

Rubryka 6 – Żądanie pozwu

W tej rubryce powód musi wpisać swoje rodzaje żądań. Jeżeli liczba pozwanych jest większa, powód musi się zobowiązać do wskazania sposobu, w jaki oddane mu będą pieniądze.

Powód, prócz głównej kwoty może domagać się również naliczenia odsetek w wysokości 12.25% w skali roku. Powinien on także podać sposób naliczania odsetek oraz moment od którego miałyby być one naliczane.

Rubryka 7. – Żądanie zwrotu kosztów procesu

Według ustaleń, strona która przegrywa proces, zobowiązana jest za niego zapłacić. Jeżeli jednak osoba ta nie zgłosi żądania zwrotu kosztów, zostaną one podzielone równo. Jeżeli powód nie ma swojego pełnomocnika, o kosztach orzeka sąd z urzędu.

Powód może wnieść o zasądzenie kosztów sądowych, przejazdu do budynku sądu lub równowartość utraconego zarobku strony lub pełnomocnika.

Suma wszystkich kosztów nie może być wyższa niż wynagrodzenie adwokata czy radcy prawnego, który wykonuje swój zawód w sądzie.

Rubryka 8. – Inne wnioski

Czyli wnioski procesowe, do których zalicza się: zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności, prowadzenie rozprawy nawet w wypadku nieobecności powoda, wezwanie na rozprawę wszystkich świadków i biegłych, których wskazał powód, dokonanie oględzin, polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentów, które będą potrzebne do przeprowadzenia dowodu lub przedmiotu oględzin.